پایان باستانی‌ها

خاطرات هرگز نمیمیرند؛ پایانی برای باستانی‌ها نیست:

نوروساینس ثابت کرده حافظه انسان مثل یک ویکی‌پدیا عمل می‌کند: هر بار که خاطره‌ای را به یاد می‌آوری، آن را ویرایش می‌کنی. پس «خاطرات هرگز» از نظر بیولوژیکی درست نیست – آنها مدام تغییر می‌کنند. حتی خاطرات دوران کودکی وقتی یادآوری می‌شوند، با احساسات امروزت ترکیب می‌شوند. این یعنی گذشته هرگز کاملاً «گذشته» نیست، بلکه یک پروژه‌ی زنده است. سؤال تیز: آیا حاضر هستی خاطره‌ای را که فکر می‌کنی واقعی است، دوباره بررسی کنی؟

راهکار:

خاطرات نه‌تنها نمیمیرند، بلکه هر بار که بهشان فکر می‌کنیم، بازنویسی می‌شوند. این یعنی هر لحظه می‌توانی روایتت را عوض کنی. مثلاً به جای «آن روز بد بود» بگو «آن روز درسم داد».