پایان بی‌عدالتی

ظهور امام زمان؛ پایان بی‌عدالتی و نظم جهانی:

در سنت‌های ابراهیمی، موعود فقط منجی نیست؛ نقطه‌ای است که «عدالت» از سطح فردی به نظم کیهانی ارتقا می‌یابد. در متون زرتشتی، سوشیانت نظم را بازمی‌گرداند و در الهیات یهودی، ماشیح عصر صلح را می‌سازد. پس ظهور، پارادوکس انتظار و کنش است. انتظار شما کنش است یا احساس؟

راهکار:

ظهور را می‌توان به مثابه پروژه‌ای جمعی خواند: هر اصلاح کوچک در نظم اطراف، از عدالت در خانواده تا محل کار و شبکه‌های اجتماعی، تمرین همان نظم جهانی است. انتظار فعال یعنی ساختن نمونه‌های کوچک از عدالت، نه فقط چشم‌انتظار ماندن.