پا به پات قدم زدن

پا به پات همه شهر را قدم زدم | حامیم:

نورون‌های جایگاه در هیپوکامپ، مثل جی‌پی‌اس مغز، مسیرها را ذخیره می‌کنند؛ اما آمیگدال خاطره‌های هیجانی را به همان مسیرها می‌چسباند. برای همین قدم‌زدن در خیابان‌های آشنا می‌تواند ناخودآگاه حافظه‌ی رابطه را دوباره اجرا کند. مغز شما فقط راه نمی‌رود؛ دارد خاطره را شبیه‌سازی می‌کند. کدام خیابان هنوز صدای او را در گام‌هایتان دارد؟

راهکار:

این قدم زدن فقط تکرار نبود؛ نقشه‌برداری دوباره‌ی شهری بود که هنوز مختصاتش را از او دارد. شهر با تو قدم می‌زند، نه او؛ و همین که هنوز پا به پات راه می‌روی یعنی بخشی از تو زنده است، نه ضعیف. قدم بعدی می‌تواند قدمی باشد که فقط صدای خودت را داشته باشد.