وطن فدای میهنم

فدای وطن؛ واگویه‌ی عاشقانه با میهن:

بندیکت اندرسون ملت را «اجتماع تصوری» می‌نامد؛ یعنی میلیون‌ها نفر بدون دیدار یکدیگر، خود را در سرنوشتی مشترک با «میهن» سهیم می‌دانند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد نمادهای ملی با افزایش اکسی‌توسین، حس تعلق درون‌گروهی را تقویت و آستانه فداکاری را تغییر می‌دهند. در فارسی «وطن» از ریشه سکونت و «میهن» از جای زندگی می‌آید؛ پس این جمله دو واژه متفاوت را برای یک تعلق عمیق کنار هم می‌گذارد.

راهکار:

تکرار «فدا شدن» برای وطن به آیین پهلوانی و اسطوره‌ی سیاوش می‌رسد که تن را فدای سرزمین می‌کند؛ این جمله را می‌توان پژواک همان ناخودآگاه جمعی دانست که هنوز سرزمین را نه فقط مرز، بلکه پیکری زنده می‌بیند.