آدمها وظیفهای ندارند؛ مهربانی از ذاتشان است:
در روانشناسی، «خطای بنیادین اسناد» میگوید ما رفتار دیگران را به شخصیتشان نسبت میدهیم و رفتار خود را به موقعیت. این جمله برعکس، خوبی دیگران را به ذاتشان نسبت میدهد و انتظار را حذف میکند. جالب اینجاست که این نگاه با فلسفه رواقی (اپیکتت) همخوانی دارد: تنها چیزی که در کنترل ماست نیت خودمان است. آیا میتوانیم بدون انتظار، از خوبی دیگران لذت ببریم؟
راهکار:
این نگاه با نظریه «اسناد درونی» در روانشناسی همخوانی دارد: وقتی خوبی دیگران را به ذاتشان نسبت میدهیم، قدردانی عمیقتر میشود. برای تمرین، هر روز یک کار خوب از دیگران را بدون پیشفرض ثبت کنید.