وظیفه عشق: وقتی دوست داشتن به جنون میکشد:
در عصبشناسی، عشق رمانتیک مدار پاداش مغز را دقیقاً مانند اعتیاد فعال میکند. وقتی عشق را «وظیفه» میپندارید، قشر پیشپیشانی که مسئول اراده است، با دوپامین درگیر میشود و این ترکیب وسواس عاشقانه را تشدید میکند. جالب اینجاست که در برخی فرهنگها «جنون عشق» به عنوان روشنبینی معنوی ستایش میشود. پرسش تأملبرانگیز: آیا مرز بین عشق سالم و جنون، صرفاً پذیرش اجتماعی آن است؟
راهکار:
از منظر روانشناسی وجودی، ارزش یک عشق نه در نتیجهاش، که در اصالت انتخاب است. شاعر انتخاب میکند که دوست بدارد، و این 'وظیفه' را نه به عنوان بار، که به مثابه آزادی بنیادین خویش برمیگزیند. شاید جنون، بهای رهایی از عقلانیت بردهدار باشد.