وصیت شاعرانه برای مرگ

روز مرگم شیون نکنید، مست و خراب کنید:

در ایران باستان و آیین زرتشتی، سوگ اغلب با شادی و بادهنوشی برای رهایی روان همراه بود. بعدها در تصوف فارسی، میِ انگور نماد بیخودی و وصال معشوق ازلی شد. حافظ سرود: «بر سر تربت ما چون گذری همت خواه / که زیارتگه رندان جهان خواهد شد». این وصیت در تقابل با عزاداری رسمی، ریشه در سنت رندی و جشن مرگ دارد. اگر جامعه امروز این نگاه را میپذیرفت، مراسم ختم چگونه تغییر میکرد؟

راهکار:

این وصیت، فلسفهای برای زندگی است: چرا صبر کنیم تا بعد از مرگمان شاد باشیم؟ همین حالا دور و برت را از غمگنان خالی کن و جشن بگیر.