کدام لباس، کفن مرگ من است؟:
در اروپای قرون وسطی، افراد وصیت میکردند که در جامههای خاصی دفن شوند و حتی «پارچه مرگ» یا mortcloth وجود داشت. روانشناسان میگویند خیالپردازی درباره مرگ در لباسهای روزمره، نوعی «عادتسازی ذهنی» برای مقابله با اضطراب مرگ است؛ یعنی تلاش برای آشتی دادن ناشناخته با آشنا. این تصور که لحظهای چنین بزرگ در لباسی ساده رخ دهد، طنز تلخ هستی را نشان میدهد. آیا شما هم برای مرگتان کمد لباسها را مرور میکنید؟
راهکار:
لباسها هویتهای مختلف ما را روایت میکنند و تصور مرگ در هرکدام، گویی پایان یکی از این هویتهاست. شاید این فکر نه ترس، که تمرینی برای خداحافظی با خودهای متعددی است که هر روز میپوشیم.