کاش به اندازه وصل شدن اینترنت منتظر ظهور بودیم:
روانشناسی میگوید انتظار برای اتصال اینترنت نوعی پاداش متغیر کوتاهمدت است؛ مغز در تأخیر نامعینِ نزدیک، دوپامین بیشتری ترشح میکند. اما انتظار ظهور چون افق زمانی نامشخص و فاقد نشانههای حسی فوری است، در رقابت با لودینگ و نوتیفیکیشن ضعیفتر دیده میشود. برای همین اشتیاق وصل شدن را در تنمان حس میکنیم، ولی شوق فرج اغلب در ذهن میماند. اگر ظهور هم نشانههای ملموس روزانه داشت، صبر ما چه شکلی میشد؟
راهکار:
این مقایسه را میشود جور دیگری دید: انتظار اینترنت چون پاداشش نزدیک و ملموس است، صبر ما را فعال میکند. برای انتظار ظهور میتوان نشانههای کوچک و روزانه تعریف کرد؛ مثلاً هر بار قطعی اینترنت، یک لحظه تمرین انتظارِ آگاهانه برای فرج باشد.