وصل نشدن

عشق بدون وصل: داستان دلتنگی و اشتیاق:

نوروساینس می‌گوید: مغز در حالت «انتظار» دوپامین بیشتری ترشح می‌کند تا در حالت «داشتن». یعنی نرسیدن از نظر شیمیایی لذت‌بخش‌تر از رسیدن است! این پارادوکس را شکسپیر هم در رومئو و ژولیت نشان داد: موانع آتش عشق را تندتر می‌کنند. سوال اینجاست: آیا این رنجی که می‌کشیم، شیرین‌ترین بخش ماجراست؟

راهکار:

این بیت تلخ‌ترین حقیقت عشق را می‌گوید: وصل، خودش عشق را می‌میراند. شاید راز ماندگاری عشق در همیشه نرسیدن باشد. برای پست بعدی، می‌توانی از تضاد «اشتیاق در انتظار» و «سکون در وصال» بگویی.