شبها خیالت در برم: شعری امیدبخش برای دیدار یار:
مغز انسان در انتظار دیدار معشوق، دوپامین ترشح میکند؛ در واقع لذت در خودِ خیالبافی نهفته است، نه صرفاً رسیدن. پژوهشها نشان میدهند تصور یک اتفاق مثبت، همان مدارهای عصبی پاداش را فعال میکند که خود اتفاق واقعی. به همین دلیل است که اشعار انتظار، اینهمه شیریناند. آیا وصالی که در خیال رخ میدهد، گاهی از وصال واقعی کاملتر نیست؟
راهکار:
این بیت فقط یک نوید عاشقانه نیست؛ از منظر عصبشناسی، تصویرسازی ذهنی از وصال، همان سیستم پاداش مغز را فعال میکند و درد دوری را به لذتی شیرین تبدیل میکند. گویی ذهن شما بیآنکه بداند، یک ضد درد طبیعی ترشح میکند.