شعر عاشقانه با الهام از احمد شاملو:
در روان‌شناسی اجتماعی پدیده‌ای به نام «تنظیم هیجانی بین‌فردی» داریم: مغز انسان حضور امن دیگری را مثل یک منبع برونی آرام‌سازی پردازش می‌کند. در پژوهشی کلاسیک، شرکت‌کنندگانی که دست یک عزیز را گرفته بودند، تهدید را خفیف‌تر برآورد کردند و فعالیت آمیگدالشان کاهش یافت. جالب‌تر اینکه مغز ما تنهایی طولانی را شبیه درد جسمی تجربه می‌کند و بازگشت یک چهره‌ی قابل اعتماد می‌تواند مدار پاداش را روشن کند؛ یعنی «زندگی آوردی» فقط استعاره نیست. حضور چه کسی مدار پاداش مغز شما را روشن می‌کند؟
راهکار:
این حس را با یک جزئیات عینی از حضور او ادامه دهید: مثلاً کدام لحظه‌ی کوچک، دقیقاً «زندگی» را برایتان برگرداند؟ همین جزئیات، شعر را از ستایش کلی به روایتی شخصی و ماندگار تبدیل می‌کند.