اگر وصال فقط در رویاست، تا آخر در رویا می‌مانم:
در خواب، قشر پیش‌پیشانی—مرکز منطق—کمتر فعال است و آمیگدال و مسیرهای پاداش بیشتر. مغز وصالِ خیالی را تقریباً مثل پاداش واقعی پردازش می‌کند و دوپامین آزاد می‌کند. در «خواب شفاف»، محققان با حرکت چشم با خواب‌دیده حرف می‌زنند و لمس دست در رویا ضربان قلب را واقعاً بالا می‌برد. مرز وصال کجاست؟
راهکار:
رویا در این متن نه فرار، بلکه یک نسخهٔ آزمایشی از وصال است. ذهن وقتی چیزی را شدید میخواهد، همان مسیرهای پاداش را در خیال هم روشن می‌کند؛ برای همین رویا می‌تواند هم تسکین باشد هم وابستگی. اگر این رویا را یک «طرح اولیه» ببینی، می‌توانی یک نشانهٔ کوچک از آن را به بیداری بیاوری: یک پیام کوتاه، یک قرار ساده، یا تبدیل همین حس به یک شعر کوتاه. این‌طور رویا از تله به موتور حرکت تبدیل می‌شود.