دردهای بیپایان و بیپناه انسان:
تحقیقات عصبشناختی نشان میدهد که احساس بیپناهی ناشی از درد عاطفی، همان نواحی مغز را فعال میکند که در مواجهه با فضای فیزیکی ناامن روشن میشوند—مغز ما رنج را به معنای واقعی کلمه 'مکانمند' میکند. جالب اینجاست که همین مکانیسم در حیوانات هم دیده میشود: طرد اجتماعی باعث فعال شدن همان بخشهایی میشود که با حس گمشدگی در بیابان مرتبط است. آیا میتوان با 'نقشهسازی ذهنی' این بیپناهی را کاهش داد؟
راهکار:
شاید این تشبیه به ما یادآوری کند که اگر دردها مثل یک سرزمین وسیع و بیپناه باشند، ما همان مسافری هستیم که باید یاد بگیرد در این سرزمین نقشهای برای خود بکشد—نه برای فرار، بلکه برای یافتن معنا.