وسعت درون

شعر تنهایی و عزلت نشینی در گوشه چشم علی:

اندوه تمام نمی‌شود؛ وسعت روح و پذیرش غم:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد تجربه‌ی غم، شبکه‌ی پیش‌فرض مغز را فعال می‌کند و همین شبکه با تأمل بر احساسات، حس منسجم‌تری از خود می‌سازد. به بیان دیگر، مغزِ اندوهگین ناخواسته دارد نقشه‌ی درونی شما را گسترده‌تر می‌کند؛ پس این جمله نه‌تنها شاعرانه، بلکه توصیفی دقیق از زیست‌شناسی احساسات است.

راهکار:

این متن را این‌طور هم ببین: اندوه قرار نیست از زندگی حذف شود، بلکه قرار است ظرفیت تو را برای زندگی بزرگ‌تر کند. هر بار که غم را بی‌پاسخ رها می‌کنی، در واقع داری به خودت یاد می‌دهی که اقیانوس باشی، نه ته‌کوزه.