تو از من یک ویرانه ساختی | شعر جدایی و دلتنگی:
در تصویربرداری مغزی، جدایی عاشقانه همان نواحی ترک اعتیاد را فعال می‌کند: هسته اکومبنس و قشر کمربندی قدامی. مغز معشوق را مثل پاداشِ ازدست‌رفته طلب می‌کند و هر یادآوری، درد را تازه می‌سازد. اما نوروپلاستیسیتی می‌گوید «هرگز آباد نمی‌شود» دقیق نیست؛ ویرانه در نقشهٔ عصبی، با گذر زمان و خواب رِم بازسازی می‌شود، هرچند ردّ دیوارها می‌ماند. ویرانه یا خرابهٔ موقت؟
راهکار:
ویرانه یعنی زمینِ آزادشده، نه پایانِ معماری. روانشناسی جدایی می‌گوید مغز مثل معتاد، به یادآوری معشوق به‌عنوان دوز پاداش واکنش نشان می‌دهد؛ هر مرور، خاطره را بازسازی و درد را تازه می‌کند. اگر چند هفته اجازه ندهی ذهنت صحنه را دوباره بچیند، ساخت‌وسازِ جدید خودبه‌خود شروع می‌شود. اما توقع آبادانی فوری نداشته باش؛ اول باید آوارها را دید.