ویرانه بعد از جدایی

دلشکستگی و رفتن بدون نگاه به عقب:

مغز انسان در مواجهه با طرد شدن، همان مدارهای عصبی درد فیزیکی را فعال می‌کند. جالب این که فرد رهاکننده معمولاً برای کاهش ناهماهنگی شناختی، خاطرات را بازنویسی می‌کند و واقعاً 'نمی‌بیند' چه خرابه‌ای ساخته. این مکانیزم دفاعی باعث می‌شود هرگز برنگردد و تماشا نکند. سوال: آیا پذیرش این حقیقت می‌تواند التیام‌بخش باشد؟

راهکار:

این متن انگار از دل یک پایان ناگهانی می‌آید. شاید بتوانی با نوشتن ادامه‌اش به‌صورت یک داستانک کوتاه، آن لحظه‌ای را که ویرانه‌ات را می‌بینی و تصمیم می‌گیری خودت را بازسازی کنی، به تصویر بکشی. بازآفرینی اغلب از همان خرابه شروع می‌شود.