شعر کاش مانند برادر؛ حرم حسن و کفن حسین:
پارادوکسی تاریخی: حسنبنعلی در بقیع با کفن و آیین دفن شد، اما در ۱۳۴۴ قمری گنبد و بارگاهش تخریب شد و حالا بیحرم است. حسینبنعلی بیکفن روی خاک کربلا ماند و بنیاسد او را در همان جامه خونین دفن کرد. نتیجه: آنکه کفن داشت بیحرم شد و آنکه کفن نداشت عظیمترین حرم جهان تشیع را یافت.
راهکار:
این دو مصرع یک جابهجایی تلخ تاریخی را برجسته میکند: حسن که در آرامش خانه کفن شد، امروز حرمی ندارد و حسین که بیکفن بر خاک کربلا ماند، عظیمترین بارگاه جهان تشیع را یافت. این تضاد در ادبیات آیینی، «اندوه ناتمام» را میسازد؛ یعنی هیچکدام از دو برادر روایت کاملی از آرامش ندارند و همین ناتمامی، بار عاطفی شعر را حفظ میکند.