ونگوگ درست میگفت: غم جاودانه است:
در نامهنگاریهای ونگوگ، این جمله بهمعنای پذیرش غم بهعنوان بخشی از هستی است. نکتهی شگفتانگیز: عصبشناسان دریافتهاند غم یک احساس تکاملی است که همدلی را تقویت میکند، درحالیکه افسردگی یک اختلال عملکردی است. ونگوگ با قلمموی خود غم را به زیبایی ابدی بدل کرد. سوال اینجاست: آیا هنر برای ما هم چنین کاری میکند؟
راهکار:
ونگوگ این جمله را در نامهای به برادرش نوشت، اما اگر به تابلوهایش نگاه کنی، میبینی غم را به رنگ و نور تبدیل کرد. شاید رسالت ما در برابر غم، خلق کردن باشد، نه تحمل کردن.