عشق به سیدعلی و سید مجتبی؛ چرا طرد شدن لذت‌بخش است؟:
در علوم اعصاب، طرد اجتماعی همان مسیر عصبی درد فیزیکی را فعال می‌کند؛ اما وقتی فرد آن را نشانه‌ی تعلق به گروه «برگزیده» تفسیر کند، مغز به‌جای کورتیزول، دوپامین ترشح می‌کند. این دقیقاً مکانیسم «لذت از طرد شدن» است: درد اجتماعی به پاداش هویتی تبدیل می‌شود. روان‌شناسان به آن «تمایز درون‌گروهی/برون‌گروهی» می‌گویند. سوال: اگر طرد شدن این‌قدر لذت‌بخش است، چرا تنهایی هنوز ترسناک‌ترین تجربه‌ی انسانی است؟
راهکار:
در روانشناسی اجتماعی، عشق به یک نماد یا رهبر، هویت گروهی می‌سازد و طرد شدن از سوی مخالفان، به‌جای تهدید، انسجام درونی را تقویت می‌کند. مغز طرد اجتماعی را مانند درد فیزیکی پردازش می‌کند؛ اما وقتی آن را نشانه‌ی درستی مسیر بدانی، همان درد به سوخت انگیزشی تبدیل می‌شود.