مرحله جدید و ترک شدن توسط آدمها:
در روانشناسی به این پدیده «وابستگی انتقالی» میگویند: وقتی کسی تو را به مرحلهای بالاتر میبرد، مغزت او را به لنگر امنیت تبدیل میکند. اما حقیقت این است که هر مرحله نیازمند مهارتهای جدیدی است که خودت باید یاد بگیری. جالب است که در نوروبیولوژی، ترک ناگهانی باعث فعال شدن همان مدارهای درد فیزیکی میشود. آیا این یعنی رشد واقعی همیشه با رها کردن یک پشتیبان همراه است؟
راهکار:
این تجربه یادآور «پدیده پل موقت» در روانشناسی است: برخی افراد فقط برای عبور از بحران وارد زندگیت میشوند. اگر ولت کردند، شاید رسالتشان همین بوده. سوال اینجاست: چطور میتوانی خودت پل عبور خودت به مرحله بعد باشی؟