گلی که برای آب دادنش وقت نداری، نکار!:
وقتی گل بیآب میماند، کمآبی باعث جهش سطح کلسیم در سلولهای نگهبان روزنه و ترشح هورمون ABA میشود؛ بعد نوبت به اتیلن میرسد تا ریزش گلبرگها را جلو بیندازد. نکتهٔ جالب: در مغز کسی که مدام نادیده گرفته میشود، قشر کمربندی قدامی فعال میشود؛ همان ناحیهای که درد فیزیکی را ثبت میکند. پس این استعاره فقط شعر نیست.
راهکار:
این تصویر را میتوان به هر چیز ارزشمندی تعمیم داد: ایدهها، دوستیها و حتی آرامش ذهن. اگر بودجهای از جنس زمان نداری، «نکاشتن» در واقع یک انتخاب آگاهانه است، نه شکست. شاید مسئله وقت نیست؛ اولویت است.