وقتی میپاچیدی، کی جمعت میکرد؟:
پشت این سوال یک بمب اطلاعاتی از علوم اعصاب خوابیده: «آغوش اجتماعی» سطح کورتیزول را تا ۳۰٪ کاهش میدهد و ریتم تنفسی دو نفر را هماهنگ میکند. یعنی آن نفری که تا صبح «جمعت میکرد» فقط دلداری نمیداد؛ عملاً سیستم اعصاب مرکزی تو را ریست میکرد. جالبتر این که خاطره چنین حمایتی، حتی سالها بعد، ترشح دوپامین را بالا میبرد. حالا فکر کن: اگر امروز آن آدم نیست، مغزت چه کسی را جایگزینش کرده؟
راهکار:
جالب اینجاست که در روانشناسی «نظریه دلبستگی»، ما اغلب تصویر آن «جمعکننده» را درونی میکنیم و بعدها در خلوت خودمان همان نقش را بازی میکنیم. آن همدم شبانه حالا یک بخش از خودت شده؛ شاید وقتش رسیده آگاهانه این مهارت را به خودت هدیه بدهی و برای دیگران هم آن آغوش امن باشی.