شعر عاشقانه گیسوان در حبس ابد چادرت:
در ادبیات فارسی، موی زن از دیرباز با زنجیر، کمند و حبس تصویر میشده؛ جالب اینجاست که روانشناسی اجتماعی میگوید ممنوعیت، میل را تشدید میکند. در قوانین آشوری نیز پوشش موی زنان آزاد نشان طبقه بود و کنیزان اجازه پوشش نداشتند. پوشاندن مو در شعر، آن را از صحنه حذف نمیکند؛ بلکه به مرکز تخیل جمعی منتقل میکند. اگر مو آزاد بود، شاعر به این حجم استعاره و التماس میرسید؟
راهکار:
این بیت را میتوان از دریچه اقتصاد توجه خواند: هرچه دسترسی به یک تصویر محدودتر باشد، تقاضا و تخیل دربارهاش بیشتر میشود. «وقت ملاقات» در این منطق، نه لطف بلکه نوعی تنظیم بازار اشتیاق است؛ حبس ابد، خودش قیمت گیسو را بالا میبرد.