هیچکس واقعی نیست؟ تنهایی و بی‌اعتمادی به بهترین دوست:
روان‌شناسی تکاملی می‌گوید فریب و خودفریبی ابزار بقای اجتماعی‌اند: برای حفظ پیوند، بخشی از حقیقت پنهان می‌شود. مغز نیز فقط «مدلی» از دیگران می‌سازد، نه دسترسی مستقیم به ذهنشان؛ پس «واقعی بودن» کامل از ابتدا یک توهم شناختی است. صمیمی‌ترین رابطه هم ترکیبی از حدس، نیاز و روایت است. آیا خودت برای خودت واقعی‌ای؟
راهکار:
واقعی بودن یک ویژگی ثابت نیست؛ یک طیف است. آدم‌ها در لحظه‌هایی واقعی‌اند و در لحظه‌هایی نه. شاید دقیق‌ترش این باشد: «هیچکس کاملاً واقعی نیست، از جمله خودت.» همین ناکامل بودن، فضا برای اعتماد نسبی و مرزهای سالم باز می‌کند.