وقتی کسی دوستت دارد، تنها در تاریکی نمیمانی:
اکسیتوسین و مدارهای پاداش، حضور فرد محبوب را مثل مسکنی طبیعی به بدن تزریق میکنند؛ پژوهشها نشان داده دستداشتن یا حتی صدای عزیزان، فعالیت آمیگدال (مرکز ترس) را کم و تحمل درد را بیشتر میکند. مغز، رنج را در تنهایی پررنگتر و در همراهی محبوب، کمرنگتر رمزگذاری میکند.
راهکار:
عشق تضمین نبود تاریکی نیست؛ تضمین تنها نبودن در تاریکی است. حضور کسی که دوستت دارد، لزوماً رنج را حذف نمیکند اما آن را از یک تجربه تنها به یک تجربه مشترک تبدیل میکند؛ و همین تغییر کوچک، مسیر عبور را ممکنتر میسازد.