وقتی کلمات گریه می‌کنند

شعر جدایی: وقتی کلمات هم گریه می‌کنند:

در عصب‌شناسی سوگ، هنگام یادآوری فقدان، فعالیت «بروکا» (مرکز گفتار) افت می‌کند و «آمیگدال» بالا می‌رود؛ مغز ترجیح می‌دهد گریه کند تا واژه بسازد. به همین دلیل در شعر، کلمات جای گریه را می‌گیرند و خودشان گریه می‌شوند. آیا گریه خودش یک زبان است؟

راهکار:

برای شعر، تصویر «گریهٔ کلمات» را می‌توان یک گام جلوتر برد: کلمات نه‌فقط گریه می‌کنند، بلکه بعد از رفتن تبدیل به سکوتِ مشترک می‌شوند؛ جایی که هر دو طرف یک حرف را کم دارند. اگر ادامه‌اش بدهی، از زبانِ اشیاءِ جا‌مانده استفاده کن؛ لیوانی که هنوز لبِ تو را به خاطر دارد.