دلتنگی برای کسی که چارهای جز فکر کردن بهش نیست:
در علوم اعصاب، «دلتنگیِ حاد» همان شبکهای از مغز را فعال میکند که درد فیزیکی را پردازش میکند؛ برای همین واقعاً «درد» میشود. اما نکتهی شگفتانگیز این است که یادآوریِ عمدیِ خاطره با آن شخص، سطح کورتیزول را کم و اکسیتوسین را زیاد میکند؛ یعنی بدن دارد با همین نشستن و فکر کردن، پیوند دلبستگی را «ترمیم» میکند. پس این دلتنگی فقط زخم نیست، یک مکانیزم بقای اجتماعی است. آیا تا حالا متوجه شدهاید که با فکر کردن به او، آرامتر میشوید؟
راهکار:
نگاه تازه: دلتنگی یعنی آن رابطه هنوز درون تو زنده است؛ به جای زندانی که باید از آن فرار کنی، میتواند آینهای باشد که عمق وابستگیات را نشانت میدهد. همین نشستن و فکر کردن، اگر با خودت مهربانانه همراه شود، میتواند به شناخت بهتر نیازهای عاطفیات تبدیل شود.