وجود ساده تو شکر

کنجد و شکر؛ تعریف بامزه از وجود ساده:

کنجد یکی از قدیمی‌ترین دانه‌های روغنی جهان است؛ در تمدن ایلام باستان برای روغن‌گیری استفاده می‌شد. وقتی کنجد بو داده می‌شود، ترکیبات پیرازین آزاد می‌کند که در کنار شکر، طعم آجیلی-کاراملی می‌سازد؛ به همین دلیل حلوا ارده تا این حد برای مغز پاداش‌دهنده است. حالا اگر یک آدم ساده نقش همان کنجد بو داده را داشته باشد، توجه و شیرینی جمعی دقیقاً همان شکری است که ترکیب را به بمب دوپامین تبدیل می‌کند.

راهکار:

اینجا سادگی نقطه‌ضعف نیست، کمیاب‌ترین مزیت است؛ در میان هیاهوی آدم‌ها، همان سادگی است که چسبندگی ایجاد می‌کند. ترکیب «کنجد و شکر» استعاره‌ای از جفت‌شدن یک آدم بی‌ادعا با توجه جمعی است که بدون او فقط شکرِ خالی است.