وحدت وجود در عشق

من تو هستم؛ شعری درباره وحدت عاشقانه و زمین:

در روان‌شناسی عشق، پدیده‌ای به نام «خودگستری» نشان می‌دهد هنگام دلبستگی، مرز هویتی من/تو در مغز محو می‌شود؛ اسکن‌های fMRI کاهش فعالیت مناطقی را نشان می‌دهند که مسئول تمایز خود از دیگری‌اند. زمین نیز در چرخه آب، آب را نه برای تصرف، بلکه برای بارورسازی می‌مکد؛ هر دو بر منطق جذب و حاصل‌خیزی استوارند. آیا عشق یک خطای شناختی سودمند است؟

راهکار:

این حسِ «من تو هستم» در واقع پژواک شیمیایی اکسی‌توسین و دوپامین است که مرز خود و دیگری را محو می‌کند؛ زمین هم آب را نه از سر تصادف، بلکه برای بارآوری می‌بلعد. تصویر را می‌توان با «ریشه‌های زیرزمینی» ادامه داد تا وحدت عاشقانه به چرخه رشد و زایش گره بخورد.