پیاوەتی یعنی وفاداری و غیرت، نه سبیل!:
مطالعههای زیستشناختی نشان میدهد موی صورت عمدتاً به حساسیت گیرندههای آندروژن در فولیکولها بستگی دارد، نه به میزان «مردانگی» یا هورمون. در برخی جوامع، سبیل نشانهٔ قدرت بوده؛ اما در فرهنگهای دیگر مردان بدون ریش و سبیل نماد خرد بودند. پس نمادهای ظاهری همیشه قراردادیاند، نه حقیقت. جالب نیست که هنوز برای سنجش «مرد بودن» سراغ ظاهر میرویم؟
راهکار:
ایدهٔ این پست را میشود به یک چالش چندبخشی تبدیل کرد: هر بار یک نماد ظاهری (سبیل، ریش، سینهپهن، لباس) را کنار یک رفتار واقعی (وفای به عهد، احترام، شجاعت در کار درست) بگذاریم و از مخاطبها بپرسیم کدام را «مردانهتر» میدانند.