تنها وفادار زندگی: دردها و درسهای پنهانشان:
از دیدگاه علوم اعصاب، خاطرات آغشته به درد بهدلیل فعالسازی همزمان آمیگدال و هیپوکامپ، با جزئیات بیشتری در حافظه تثبیت میشوند. این «وفاداری» درد، ریشه در یک مزیت تکاملی دارد: اجداد ما برای زنده ماندن، به یادآوری خطر و رنج نیاز مبرم داشتند، نه لحظات خوش. در نتیجه، مغز انسان به طور پیشفرض یک «سوگیری منفی» دارد. آیا این وفاداری بیوقفه، یک ابزار بقا است یا یک طنز تلخ کیهانی؟
راهکار:
اگر درد اینقدر وفادار است، شاید به جای فرار، بتوان از آن به عنوان معلمی سختگیر استفاده کرد. این همراه همیشگی، نقشهٔ نقاط ضعف و نیازهای برآورده نشده را نشان میدهد. با مشاهدهٔ بیطرفانهٔ درد، میتوان آن را از یک زندانبان به یک راهنمای درونی برای خودشناسی تبدیل کرد.