وفاداری به رویایی که هرگز قسمت نشد:
آیا میدونستی مغز انسان وقتی به رویاهای محققنشده فکر میکنه، دوپامین بیشتری ترشح میکنه تا وقتی به موفقیتهای واقعی؟ این پدیده «تفکر ضدواقعی» نام داره - ما ناخودآگاه سناریوهای «اگه...» رو ایدهآل میکنیم. در واقع، همون رویایی که «هرگز قسمتت نشد» ممکنه تو ذهنت به یه نسخهٔ کاملتر از خودش تبدیل شده باشه. وفاداری به یه خیال، گاهی از حقیقت هم واقعیتره؛ چون ما رو به عمق آرزوهای انساني وصل میکنه. پس این دلتنگی یه نوع دفاع روانی نیست؟
راهکار:
این وفاداری به رویای نرسیده شاید از اون دسته توهمهای مثبت باشه که مغز برای حفظ امید میسازه. تحقیقات نشون داده تصور «چیزی که میتونست باشه» گاهی قشنگتر از واقعیتِ. شاید وقتشه بپرسی این رویا واقعاً ارزش این همه وفاداری رو داشت یا فقط یه سراب شیرینه؟