وفاداری به نبود

وفاداری به نبود: پارادوکس عشق از دست رفته:

در علوم اعصاب، وقتی به کسی که دیگر نیست «وفادار» می‌مانیم، مدارهای دوپامین و اکسی‌توسین هنوز به همان محرک قدیمی پاسخ می‌دهند – انگار مغز در یک حلقهٔ فریبندهٔ «حضور غایب» گیر کرده. این همان مکانیسم اعتیاد به خاطره است: بدن هنوز معتاد به هورمون‌های آن رابطه‌ست، حتی اگر سوژه ناپدید شده باشد. چه طور می‌توان این حلقه را شکست و مدار جدیدی برای دلبستگی به خود ساخت؟

راهکار:

در روانشناسی، «وفاداری به نبود» نوعی پارادوکس عاطفیست: ذهن برای حفظ دلبستگی، فقدان را به یک حضور خیالی تبدیل می‌کند. می‌توان این انرژی را به پذیرش و بازتعریف عشق به خود تبدیل کرد.