وفاداری به کسی که نیست

وفاداری به کسی که نیست؛ تا کی به امید برگشتنش می‌مونی؟:

اینجا دقیقاً همون «تقویت متناوب» در روانشناسیه: وقتی آدم غیبش می‌زنه و گاهی ظاهر می‌شه، مغز مثل قماربازها دوپامین ترشح می‌کنه. پاداشِ ناگهانی و غیرقابل‌پیش‌بینی، رفتار وفادارانه رو محکم‌تر از محبتِ مداوم تثبیت می‌کنه. یعنی «نبودن» گاهی خودش به یه محرک اعتیادآور تبدیل می‌شه. سؤال اینه: اگه برگرده، چیزی به جز عادتِ انتظار کشیدن مونده؟

راهکار:

شاید این امید، در واقع دلبستگیِ تو به نسخه‌ای از خودت در اون رابطه‌ست، نه به آدمی که الان نیست. وفاداری وقتی معنا پیدا می‌کنه که دوطرفه باشه؛ وگرنه اسمش امیدِ بی‌پایانه، نه عشق.