دعای وصل و دیدن معشوق با دیگری:
تحقیقات عصبشناختی نشان داده که درد ناشی از طرد عاطفی همان نواحی مغز را فعال میکند که درد فیزیکی شدید (مثل سوختگی) فعال میکند. این شعر دقیقاً همان سوختن درونی را روایت میکند: جایی که فرد حتی دعا را هم کنار میگذارد. آیا این نوع وفاداری، ما را از فرصتهای جدید محروم نمیکند؟
راهکار:
شاید این شعر از یک نقطهی مشترک انسانی میگوید: وقتی تمام دنیا را برای یک نفر خالی میکنی، دیدن او با دیگری مثل فرو ریختن همان دنیاست. اما گاهی وفاداری به خاطره، ما را از ساختن خاطرات جدید بازمیدارد. پیشنهاد میکنم بهجای نگهداشتن جای خالی، آن فضا را با ارزشهایی پر کنی که به خودت تعلق دارند.