افتخار به وفاداری و عشق واقعی:
تحقیقات عصبشناسی نشون میده وقتی کسی جز شریکت رو نمیبینی، مغزت در واقع سیستم 'پاداش' خودش رو با ترشح اکسیتوسین شرطی کرده. این یعنی اون نگاه انحصاری، نوعی 'سوگیری تأیید' تکاملیست که باعث میشه بقیه آدمها برایت بیرنگتر از چیزی که هستن دیده بشن. سوالی که پیش میاد: آیا این مکانیزم میتونه در بلندمدت منجر به آسیبپذیری بشه؟
راهکار:
این حس انحصارطلبی عاطفی رو میتونی با یک یادداشت دستنویس برای پارتنرت ماندگارتر کنی؛ کلمات مکتوب اثر دوپامین رو ماندگارتر میکنن.