زدن به خودی زرنگی نیست؛ نشانه بی ذاتی:
در روانشناسی به این «اثر گوسفند سیاه» میگویند: حمله به عضو خودی حتی شدیدتر از حمله به غریبه اتفاق میافتد، چون گروه با تخریب یک عضو، مرزهای هویتیاش را بازسازی میکند. جالب اینجاست که مغز این کار را «راهکاری بقایی» تلقی میکند؛ اما از بیرون، دقیقاً همان رفتار خرچنگهایی است که در سطل، یکییکی همدیگر را به پایین میکشند. پس زدن به خودی نه زرنگی، نه بیشعوری، بلکه اشتباه در تعریف «خودی» است. آیا میتوان این الگو را در سیاست و تیمهای کاری امروز دید؟
راهکار:
این جمله را میتوان به کالبدشکافی مفهوم «زرنگی» گسترش داد؛ زرنگی واقعی حل مسئله است، نه حذف همتیمی. هرکس برای حفظ جایگاهش به خودی حمله کند، در واقع ضعف هویتی خودش را لو داده است؛ چون آدم ریشهدار برای اثبات خود، سراغ تخریب دیگران نمیرود.