وفا را از قفل یاد بگیرید؛ قفلی که با هر کلیدی باز نمیشود:
در بدن، قانون قفل و کلید دقیقاً همان چیزی است که آنزیمها با آن کار میکنند: هر آنزیم فقط به یک سوبسترای خاص واکنش نشان میدهد. در سیستم ایمنی هم لنفوسیتها فقط یک آنتیژن خاص را هدف میگیرند. حتی «وفاداری» در مغز با اکسیتوسین پیوند خورده؛ مطالعات نشان داده افرادی که رابطهٔ عاطفی پایدار دارند، سطح اکسیتوسین بالاتری دارند. پس شاید وفا فقط یک ارزش اخلاقی نیست، یک زیستشناسیِ دقیق است. به نظر شما انتخاب اخلاقی کجای این معادله است؟
راهکار:
اگر بخواهیم استعاره را از زاویهای دیگر ببینیم: وفا قفلی نیست که فقط با یک کلید باز شود؛ گاهی همان قفل سالها بسته میماند چون هیچکس در لحظهٔ نیاز کنارش نبوده است. کلید وفا «تکرار قول» نیست، «حضور بهموقع» است.