وفای انسان

تحلیل بیت سوز برف را باران ندارد و وفای آهن:

آیا می‌دانید در روانشناسی، پدیده «ناهماهنگی شناختی» باعث می‌شود انسان‌ها برای توجیه خیانت‌های خود، وفاداری را صفت «دیگران» ببینند نه خودشان. یعنی هر کس دیگری را «بی‌وفا» خطاب می‌کند تا از گناه خود بکاهد. سردی برف و گرمای باران - هر دو طبیعی‌اند، اما انسان‌ها یک رفتار را به دیگری می‌بخشند و برای خود استثنا قائل می‌شوند. آیا این بیت ناخودآگاه به همین مکانیزم اشاره دارد؟

راهکار:

می‌توان این بیت را بازتعریف کرد: وفای انسان نه مثل آهن سخت و یکدست است، بلکه مثل باران - گاه سوزناک، گاه رهاکننده. شاید وفای واقعی در پذیرش همین ناپایداری باشد.