وداع با شهید

روزگاری که شهید بر دوش شهید می‌رفت:

پدیده‌ی «حمل فیزیکی مردگان» در تاریخ بشر همواره آیینی برای انتقال بار روانی جمعی بوده. در روان‌شناسی به آن «همدلی جسمانی» می‌گویند: وقتی عضوی از جامعه جسدی را بر دوش می‌کشد، ناخودآگاه غم را پخش و تحمل‌پذیر می‌کند. این متن با بازی «شهیدی شهید را حمل می‌کند» مرز میان حامل و محمول را محو ساخته و چرخه‌ی ایثار را جاودانه کرده. آیا این تصویر از تداوم یک «سوگواری جمعی» یا «همپیمانی تاریخی» خبر می‌دهد؟

راهکار:

این بیت‌ها تصویری از هم‌زمانی حضور و فقدان را ترسیم می‌کنند. می‌توان آن را به مثابهٔ استعاره‌ای از «انتقال بار عاطفی میان نسل‌ها» در نظر گرفت؛ جایی که یک شهید، نمادین‌تر از جسم، بر دوش دیگری سنگینی می‌کند.