شعر کوتاه درباره برنگشتن معشوق؛ ردیف واژه برگرد:
در روانشناسی شناختی، تکرار وسواسگونه یک واژه پس از فقدان، به مغز توهم کنترل میدهد؛ چون مغز نمیتواند بین تکرار زبانی و احتمال وقوع رویداد تمایز قائل شود. در شعر هم «ردیف» مانند حلقهٔ تکرار، وزن دلتنگی را به یک آیین بدل میکند و هر بار گفتنِ «برگرد» در واقع تلاشی بیصدا برای ماندگارکردن غایب است. آیا تکرار میتواند نبودن را کمرنگتر کند یا فقط آن را پررنگتر؟
راهکار:
در دلتنگی، واژهها جای غایب را نمیگیرند؛ اما همین ردیف کردن، تو را از سکوت محض بیرون میکشد. «برگرد» در شعر، بیشتر از آنکه التماس باشد، مجسمهٔ تنهایی است.