واسه کسی بمیر که واست گریه کنه؛ تلخی عشق یک طرفه:
در اقتصاد رفتاری، به پدیدهای که در آن افراد برای رابطهای که سرمایهگذاری عاطفی کردهاند، حتی با وجود ضرر، باز هم هزینه میدهند، «مغالطه هزینه غرقشده» میگویند. این جمله دقیقاً همان لحظه است: فرد معیار را از «آیا او ارزشش را دارد؟» به «حداقل آیا غمم را میفهمد؟» کاهش میدهد. نتیجه روانشناختی آن، تقویت چرخه بیتوجهی است، چون هرچه بیشتر برای کسی بمیری، مغزت برای حفظ ثبات شناختی، او را شایستهتر تصور میکند. چرا آدمها «حداقلها» را عاشقانه میبینند؟
راهکار:
این جمله را میشود جور دیگری دید: آدمی که معیارش برای فداکاری فقط «حداقل همدلی» است، در واقع از کمبود توجه مزمن خسته شده و به کمترین نشانه دلخوش میکند. از نگاه روانشناختی، این چرخه باعث میشود ارزشگذاری روی خود را به واکنش دیگری گره بزنی و هر بار آستانهات پایینتر بیاید. شاید پرسش اصلی این نیست که «برای چه کسی بمیری»، بلکه این است که چرا اصلاً مردن برای دیگری باید معیار عشق باشد؟