وانمود کردن در جامعه

چرا برد با کسی است که بهتر ادا درمی‌آورد؟:

در روان‌شناسی اجتماعی، «مدیریت تأثیرگذاری» می‌گوید همه ما روی صحنه‌ایم؛ اروینگ گافمن این را «نمایش خود» نامید. حتی صداقت هم باید اجرا شود تا باورپذیر گردد. جالب‌تر آنکه پژوهش‌ها نشان می‌دهند افرادی که در مصاحبه‌ها کمی نقش بازی می‌کنند اغلب استخدام می‌شوند، ولی در روابط بلندمدت همان نقش هزینه‌اش را می‌گیرد. آیا مرز بین نقش و خود واقعی هنوز جایی دارد؟

راهکار:

جالب اینجاست که حتی «ادا درنیاوردن» هم خودش یک سبک ادا درآوردن است؛ آدم‌هایی که بیش از حد طبیعی‌اند نیز در حال اجرای نقش «صادق‌بودن» هستند. پس شاید برنده کسی است که نقشش را باورپذیرتر انتخاب می‌کند، نه لزوماً بی‌عیب‌ترین.