وانمود به دوست نداشتن

پارادوکس وانمود به دوست نداشتن؛ انکار عشق:

پارادوکس خرس سفید: وقتی از خودت می‌خواهی به یک خرس سفید فکر نکنی، ذهن ناخودآگاه یک ناظر برای تشخیص خرس سفید می‌سازد و آن را پررنگ‌تر می‌کند. وانمود به دوست نداشتن هم همان است: انکار، به مغز دستور می‌دهد هر نشانه‌ای از علاقه را رصد کند، پس هر بار آن فرد را به یاد می‌آوری.

راهکار:

این جمله یک پارادوکس روانی را نشان می‌دهد: انکار عشق، عشق را حذف نمی‌کند؛ آن را به وظیفه‌ای ذهنی تبدیل می‌کند. مغز برای «دوست نداشتن» باید مدام حضور او را بررسی کند، پس هر انکار، یک بار دیگر او را در ذهن زنده می‌کند. فراموشی واقعی از پذیرش می‌آید، نه از جنگیدن با فکر.