بکش کنار ببینیم چی میشه: نگاه من به اتفاقات زندگی:
کنجکاوی ناحیهای از مغز را فعال میکند که دوپامین را پیش از نتیجه آزاد میکند؛ یعنی خودِ «ببینیم چی میشه» سیستم پاداش را روشن میکند، نه خود نتیجه. پژوهشهای روانشناسی هم میگویند افرادی که عدمقطعیت را تهدید نمیدانند، در بلندمدت اضطراب کمتری دارند و خلاقترند. به این میگویند «خوشبینی تراژیک»: نه انکار خطر، بلکه حفظ تعادل در دل ابهام. کدام اتفاق را الان داری به ماجراجویی تبدیل میکنی؟
راهکار:
این نگاه در واقع همان «تابآوریِ کنجکاوانه» است؛ نه انکار سختی، نه غرق شدن در آن، فقط یک قدم عقب ایستادن و تماشای فیلم زندگی. بازنویسیاش: «من آدمیام که به جای جنگیدن با موج، سوارش میشوم تا ببینم کجا میرسم.»