کینهای بودن یعنی سوزوندن پیازی که اشکات درمیاره:
پیاز وقتی بریده میشه گازِ سین-پروپانتیال-S-اکسید آزاد میکنه که در تماس با رطوبت چشم به سولفوریک اسید تبدیل میشه؛ همون که اشک رو درمیاره. جالبتر اینه که مغز انسان در لحظه تصمیم به انتقام، دوپامین ترشح میکنه و مسیر پاداش فعال میشه، ولی تحقیقات نشون داده بعد از انتقام، استرس کم نمیشه و رضایت پایدار ایجاد نمیکنه. یعنی کینه یک پاداش کاذبه؛ درست مثل پیازی که فکر میکنی با سوزوندنش غلبه کردی، ولی هنوز بوش توی خونه مونده.
راهکار:
ایده رو یک قدم جلوتر ببر: یه ویدیوی کوتاه با عنوان «آشپزخونه انتقام» بساز که با بریدن پیاز شروع بشه و با سوختنش تموم شه؛ زیرنویس هم بزن: «من حتی اگه پیاز اشکمو دربیاره...» اینطوری جوک با یه روایت تصویری بامزهتر و قابل اشتراکگذاری میشه.