واکنش به کپی شدن: هر شاهکاری یک کپی بیارزش دارد:
پدیدهای در روانشناسی اجتماعی هست به اسم «تقلید ناهمسان»: افراد معمولاً از کسی تقلید میکنند که جایگاه بالاتری دارد، اما مغز ما با ردیابی «هاله اصالت» از طریق ترشح دوپامین، بیاختیار نسخه کپی را بیارزش میکند. ارزش یک اثر فقط در محتوا نیست، در امضای نامرئی خالقش کدگذاری میشود؛ پس کپیها هرگز آن جرقه اولیه را بازتولید نمیکنند.
راهکار:
این فقط یک دلخوشی شاعرانه نیست. در اقتصاد توجه، کپیکنندهها ناخودآگاه مانند یک «بکلینک اجتماعی» عمل میکنند: آنها با تقلید، ذهن مخاطب را به جستجوی منبع اصلی سوق میدهند و اصالت تو را برجستهتر میکنند. کپی شدن یعنی تو به استاندارد طلایی تبدیل شدهای.