وابستگی مریض

عشق: دروغی که رنج را هدیه می‌دهد؟:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که عشق رمانتیک همان مدارهای پاداش مغز را فعال می‌کند که مواد اعتیادآور—دوپامین و اکسی‌توسین. ولی جالب اینجاست: وقتی انتظارات برآورده نشود، همان مدارها به تولید کورتیزول (هورمون استرس) روی می‌آورند. یعنی عشق واقعاً می‌تواند هم بهشت باشد هم جهنم، بسته به تطابق بین خیال و واقعیت. پس این‌که می‌گویی عشق رنج تحمیل می‌کند، شاید رنج از ناهماهنگی شناختی می‌آید: می‌خواهی عشق کامل باشد، اما نیست. سوال: آیا می‌توان عشق را بدون انتظار «رستگاری» تجربه کرد؟

راهکار:

این نگاه به عشق، شبیه نظریه «دلبستگی اضطرابی» در روانشناسی است: کسانی که الگوی وابستگی ناایمن دارند، عشق را با رنج معنا می‌کنند. شاید بتوان به‌جای «تحمیل رنج»، به «رشد از طریق رنج» نگاه کرد—عشق آینه‌ای است که زخم‌های پنهان را نشان می‌دهد، نه خالق آنها.