وابستگی به کسی که نمی‌ماند

چرا به آدم‌هایی دل می‌بندیم که قصد ماندن ندارند؟:

در روانشناسی به این «چرخه پاداش متناوب» می‌گویند: وقتی حضور دیگران نامنظم است، مغز دوپامین بیشتری نسبت به حضور منظم آزاد می‌کند. در آزمایش‌های اسکینر، کبوترها وقتی دکمه‌ای به‌طور تصادفی غذا می‌داد، دیوانه‌وار به آن نوک می‌زدند؛ درست مثل دلی که به کسی بسته شده که گاهی هست و گاهی نیست. ما در واقع به ابهام عادت می‌کنیم، نه به آدم. آیا این ابهام برای شما هم آشناست؟

راهکار:

شاید دل بستن به «نماندنی‌ها» در واقع دل بستن به امکانی باشد که هرگز اتفاق نیفتاد؛ رهایی از این الگو نه با سرزنش خود، که با دیدن نیاز پشت این انتخاب ممکن می‌شود.